عوامل مؤثر در بزهکاری اطفال و نوجوانان

به طور کلی عوامل ظاهری را که در ارتکاب جرم از ناحیه ی اطفال مؤثرند می توان به دو دسته به صورت زیر تقسیم نمود:
الف: عوامل اجتماعی ( یا اثرات محیط اجتماعی بر کودکان)
ب: عوامل فردی)  یا علل جسمی و روحی )
در اینجا باید توضیح داد که علاوه بر دو گروه اساسی فوق الذکر، امروزه بعضی از محققین دو نوع عامل دیگر نیز به عنوان انگیزه ی ازدیاد بزهکاری اطفال یافته اند که یکی عبارت از جنگها،‌ اغتشاشات داخلی، یا سوانح طبیعی نظیر سیل و زلزله و ... است و دیگری طلاق و جدایی پدر و مادر می باشد که گاهی موجب سوق دادن اطفال به سوی انحرافات اخلاقی و ارتکاب جرم و جنایت می گردد .

بچه های طلاق

فراموش نکنیم که طلاق یک فاجعه است. اما اگر تنها راه حل موجود باشد، وظیفه داریم اثرات مخرب آن را به حداقل برسانیم. کودکان قربانیان بلافصل طلاق والدین خویشند. اگر نتوانسته ایم فضای مطلوب و شادی بخش خانوادگی را برایشان فراهم کنیم، دست کم باید بیاموزیم که چگونه آنان را از صدمات ناشی از طلاق تا حد امکان در امان نگه داریم. طلاق و افزایش روز افزون آن در قرن حاضر، برای زنان و مردان متأهل و کسانی که در تدارک تشکیل خانواده هستند، زنگ خطری به شمار می آید. عوارض ناشی از طلاق و به ویژه اثرات شدید روحی آن بر روی فرزندان، ما را به این فکر می اندازد که چه خوب می بود ازدواج ها با بصیرت، شناسایی و آگاهی عمیق تری از خصوصیات اخلاقی و روحی طرفین صورت می گرفت و تا زوج ها در مسائل خانوادگی به توافق کافی نمی رسیدند، ‌زاد و ولد نمی کردند. زیرا در این گونه موارد فرزند قربانی امیال و خواسته های زود گذر والدین می شود و بر مسائل آنان می افزاید .خانواده مانند عمارتی است که زن و شوهر ستون های آن را تشکیل می دهند و فرو ریختن هر ستون استحکام و استواری عمارت را دچار تزلزل و گسستگی می کند. فرزند حکم روح وحدت و تقدس ربانی را دارد که در سایه ی او محیط خانواده از گرمی و عشق بیشتری برخوردار خواهد بود. وجود فرزند چون پیرایه ای است که مایه ی جلال و رونق خانه و خانواده است. بر پدر و مادر لازم است تا با از خود گذشتگی و ایثار این شمع دل افروز را گرمی بیشتری بخشند و به اتفاق،‌ از خاموشی و سردی آن جلوگیری کنند. والدین باید آگاه باشند که تشنج و از هم پاشیدگی ناشی از طلاق،‌ منحصر به یک یا چند هفته یا حتی چند ماه نیست. طبق پژوهش های به عمل آمده، اغلب دو سال طول می کشد تا شوهر یا زن جدا شده بار دیگر اعتماد به نفس بیابد و به راحتی با خودش کنار بیاید. مهمترین مشکلی که پدر و مادر پس از جدایی با آن روبرو هستند احساس شکست و ناکامی است، چون والدین بر این باورند که ایشان سبب« بدبختی» فرزندان خود شده اند.

دانستنیها (بخش چهارم)

سنجاق از کجا آمده است؟

وقتی انسان به میلیون ها شیئی که به وسیله سنجاق به یکدیگر متصل می شوند، فکر می کند، تازه متوجه می شود که اگر این چیز کوچولو، یعنی سنجاق نبود، بشر چه کار می کرد! خوب کاملاً معلوم است که خیلی کارش سخت تر می شد. بنابراین، این وسیله که از یک ماده یا موادی چند ساخته می شد، از ابتدائی ترین زمان ها مورد استفاده بشر بوده است. اولین شکل یک سنجاق احتمالاً یک خار بوده است. در حقیقت کلمه «پین » یا سنجاق شبیه لغت لاتین برای خار یعنی «سپینا» می باشد. بعد از آن، بشر یاد گرفت که این وسیله را چطور از موادی مانند استخوان ماهی، یا استخوان حیوانات بسازد. در دوران ما قبل از تاریخ، بشر عهد حجر، سنجاق را با برنز درست می کرده است. موضوع تعجب آور این است که سنجاق قفلی، یا چیزی شبیه به آن، در اروپا نزدیک به «عصر برنز»، حدود هزار سال قبل از میلاد، به کار رفت است. این نوع سنجاق ها که خیلی نازک بودند از برنز ساخته می شدند. در اروپا، در زمان های پیشین، سنجاق بیشتر جنبه تزئینی داشته تا جنبه مصرف در خیاطی و این نوع کارها، و در اواخر قرن پانزدهم بود که آن نوع سنجاقی که امروزه ما می شناسیم ساخته شد. بعداً وقتی ارزش سنجاق معلوم گردید، آن قدر این وسیله ارج و قیمت پیدا کرد که مثلاً یک مجموعه سنجاق به عنوان هدیه سال نو با ارزشی محسوب می شد و بعضی اوقات هم به جای دادن این سنجاق ها به عنوان عیدی، معادل آن پول می دادند. بنابراین اصطلاح «پول سنجاقی» از این جا ناشی شده است. اولین ملتی که سنجاق را به شکل جدید و امروزی آن، ساخت؛ کشور فرانسه بود. این وسیله ضمناً یکی از صادرات فرانسه به انگلیس را هم تشکیل می داد. در سال 1775 هم، «کنگره قاره‌ای» در مستعمرات آمریکائی، جایزه ای برای اولین 25 دوجین سنجاق داخلی که قادر به برابری با کیفیت سنجاق های انگلستان باشد، تعیین کرد.

چرا عروس روی صورتش تور می گذارد؟

در مورد تاریخچه پیدایش این سنت، داستان های زیادی روایت شده است. ولی به هر حال تمام این داستان ها به دوران باستانی بر می گردد. می دانید که در زمان های قدیم، در میان خیلی از اقوام، رسم بود که صورت عروس را از چشم شوهر اینده اش تا رسیدن روز

عروسی پنهان می کردند، مثلاً این سنت در مصر متداول بود که تا روز عروسی، داماد نمی توانست صورت عروس را ببیند! و باز کردن صورت عروس خود قسمتی از تشریفات عروسی را تشکیل می داد. این رسم در میان عرب ها و هندوها و سایر اقوام آسیائی و اروپائی هم متداول بوده است. رومی ها و عبری های اولیه هم تور روی صورت عروس را به عنوان یکی از تشریفات عروسی می دانستند. بعضی از این تور یا روبندها آنقدر بزرگ بوده اند که تمام بدن عروس را می پوشاندند. بعد از تمام شدن مراسم عروسی این روبندها کنار گذاشته می شد تا روز مرگ همسر که دوباره آنها استفاده می شد. البته امروزه، گذاشتن تور روی سر عروس، فقط به این دلیل است که هر چه بیشتر جنبه شاعرانه و جالبی به ظاهر عروس داده و او را زیباتر و معصوم تر جلوه دهد.

چه موقع ساختن خانه متداول شد؟

لغت «خانه» به معنی جائی برای سکونت است. در ابتدا که بشر هم، مانند مخلوقات دیگر شروع به جستجوی یک جای سر پوشیده و امن برای زندگی خود کرد، اسم این جای سر پوشیده را «خانه» گذاشت. بعداً بشر شروع به توسعه محل سکونت خود از جهات مختلف کرد.

معلوم نیست که چه نوع خانه ای اول پدید آمده، اما دو نوع از ابتدائی ترین انواع خانه عبارت بوده از مسکن بالای درخت و منزل توی غار. در جاهای گرمسیری برای بشر، آسان بود که در بالای درخت زندگی کند و مدل این نوع خانه هم با این شکل بود که با خم کردن و گره زدن شاخه ها ابتدا یک چیز شبیه یک داربست چوبی می ساخت. بعد روی این داربست را با شاخ و برگ درختان و علف و این جور چیزها می پوشاند. بشر اولیه، با زندگی در این نوع خانه، از مزاحمت سیل و باران و آفتاب و یا حیوانات وحشی که قادر به بالا رفتن از

زنان از زبان نیچه

·        مرد بود که زن را آفرید، اما از چه؟ از یک دنده ی خدای اش از «آرمانش».