بچه های طلاق

فراموش نکنیم که طلاق یک فاجعه است. اما اگر تنها راه حل موجود باشد، وظیفه داریم اثرات مخرب آن را به حداقل برسانیم. کودکان قربانیان بلافصل طلاق والدین خویشند. اگر نتوانسته ایم فضای مطلوب و شادی بخش خانوادگی را برایشان فراهم کنیم، دست کم باید بیاموزیم که چگونه آنان را از صدمات ناشی از طلاق تا حد امکان در امان نگه داریم. طلاق و افزایش روز افزون آن در قرن حاضر، برای زنان و مردان متأهل و کسانی که در تدارک تشکیل خانواده هستند، زنگ خطری به شمار می آید. عوارض ناشی از طلاق و به ویژه اثرات شدید روحی آن بر روی فرزندان، ما را به این فکر می اندازد که چه خوب می بود ازدواج ها با بصیرت، شناسایی و آگاهی عمیق تری از خصوصیات اخلاقی و روحی طرفین صورت می گرفت و تا زوج ها در مسائل خانوادگی به توافق کافی نمی رسیدند، ‌زاد و ولد نمی کردند. زیرا در این گونه موارد فرزند قربانی امیال و خواسته های زود گذر والدین می شود و بر مسائل آنان می افزاید .خانواده مانند عمارتی است که زن و شوهر ستون های آن را تشکیل می دهند و فرو ریختن هر ستون استحکام و استواری عمارت را دچار تزلزل و گسستگی می کند. فرزند حکم روح وحدت و تقدس ربانی را دارد که در سایه ی او محیط خانواده از گرمی و عشق بیشتری برخوردار خواهد بود. وجود فرزند چون پیرایه ای است که مایه ی جلال و رونق خانه و خانواده است. بر پدر و مادر لازم است تا با از خود گذشتگی و ایثار این شمع دل افروز را گرمی بیشتری بخشند و به اتفاق،‌ از خاموشی و سردی آن جلوگیری کنند. والدین باید آگاه باشند که تشنج و از هم پاشیدگی ناشی از طلاق،‌ منحصر به یک یا چند هفته یا حتی چند ماه نیست. طبق پژوهش های به عمل آمده، اغلب دو سال طول می کشد تا شوهر یا زن جدا شده بار دیگر اعتماد به نفس بیابد و به راحتی با خودش کنار بیاید. مهمترین مشکلی که پدر و مادر پس از جدایی با آن روبرو هستند احساس شکست و ناکامی است، چون والدین بر این باورند که ایشان سبب« بدبختی» فرزندان خود شده اند.