سرودِ عزا

آنک، جزیره یِ گورستان، جزیره یِ خاموش! آنک، گورهایِ جوانی ام! بدان جا تاجِ گلِ همیشه بهاری از زندگی را می خواهم برد.

با چنین رایی در دل، دریا را نوشته ام. 

ای رؤیاها و جلوه هایِ جوانی ام! ای شما نیم نگاه هایِ عشق، ای گاه هایِ خدایی! چه زود در گذشتید! امروز همچون رَفتِگان ام از خاطرم می گذرید.

من هنوز وارث و خاکِ عشقِ شمایم و به یادِتان با فضیلت هایِ رنگارنگِ خودروی ام شکوفه می کنم، ای عزیزترینانم!

ما را بهرِ آن ساخته بودند تا در کنارِ یکدیگر باشیم، ای دل آویز شگفتانِ بیگانه خو! و شما نه همچون پرندگانِ هراسان به سویِ من و اشتیاقم آمدید؛ نه، همچون یارانِ وفادار آمدید، به سویِ یارِ وفاداری!

گل من

چقدر سخته توچشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید، و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داد، زل بزنیو، بجایی که لبریز کینه و نفرت شی،حس کنی هنوزم دوسش داری.

چقدر سختِ دلت بخواد سرت رو باز به دیوار تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده.

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها با هاش حرف بزنی، اما وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی.

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه، اما مجبور بشی بخندی، تا نفهمه که هنوزم دوستش داری.

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی، و هزار بار تو خودت بشکنی، و اون وقت آروم زیر لب بگی،

                                          گل من باغچه نو مبارک.

هیچ کس جز تو نخواهد آمد

                      هیچ کس بر در این خانه نخواهد کوبید 
                                                   

                                                                  شعله ی روشن این خانه تو باید باشی 
                                        

                                                 هیچ کس چون تو نخواهد تابید 
                    

                                                                  چشمه ی جاری این دشت تو باید باشی 
                                                                  

                هیچ کس چون تو نخواهد جوشید 
                                   

                                           سرو آزاده ی این باغ تو باید باشی 
          

                                                                هیچ کس جز تو نخواهد رویید 
                                                     

                 باز کن پنجره، صبح آمده است

سرودِ شب

شب است: اکنون چشمه سارانِ جوشان همگی بلند آواتر سخن می گویند. روانِ من نیز چشمه ساری ست جوشان.

شب است: اکنون است که نغمه هایِ عاشقان همه سر از خواب بر می کُنند. روانِ من نیز نغمه یِ عاشقی ست.

چیزی بی آرام و آرام ناپذیر در من است که می خواهد به سخن در آید. شورِ عشقی در من است که با زبانِ عشق سخن می گوید.

همه نورم، من؛ آه، ای کاش شب می بودم! امّا این تنهاییِ من است که مرا در نور فرو گرفته است.

آه، ای کاش تیره و شبگون می بودم! آن گاه چه فراوان پستانِ نور را می مکیدم!

دلم برای باغچه می سوزد

کسی  به فکر گل ها نیست

 کسی به فکر ماهی ها نیست

کسی نمی خواهد باور کند که باغچه دارد می میرد

که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است

 که ذهن باغچه دارد آرام آرام، از خاطرات سبز تهی می شود

 وحس باغچه انگار، چیزی مجرد است که در انزوای باغچه پوسیده است

 حیاط خانه ی ما تنهاست

حیاط خانه ی ما درانتظاربارش یک ابرناشناس خمیازه می کشد

وحوض خانه ی ما خالی است

ستاره های کوچک بی تجربه از ارتفاع درختان به خاک می افتند